Alias, Kalambury czy Tabu? Porównanie gier w opisywanie haseł

Alias, Kalambury i Tabu trafiają na półkę z tej samej potrzeby: jedna osoba wie, co jest na karcie, a reszta drużyny ma zgadnąć. Na pierwszy rzut oka wyglądają więc niemal identycznie — a w praktyce dają trzy zupełnie różne wieczory. Poniżej porównanie, które pomoże wybrać właściwą do konkretnej grupy.

Czym różnią się te trzy gry? Porównanie w skrócie

Cała różnica sprowadza się do jednego pytania: czym wolno podpowiadać i czego nie wolno użyć.

Alias — najłatwiejszy próg wejścia

W Aliasie tłumacz opisuje hasło słowami i ma pełną swobodę poza jednym ograniczeniem: nie może użyć samego hasła, jego części składowej, odmiany gramatycznej ani tłumaczenia na obcy język. Wszystko inne — synonimy, przeciwieństwa, opis sytuacyjny, wskazanie kategorii — jest dozwolone.

To sprawia, że Alias jest najbardziej wybaczającą grą z tej trójki. Osoba, która nigdy wcześniej nie grała, zwykle radzi sobie od pierwszej tury, bo zawsze da się powiedzieć „coś, w czym się piecze chleb”. Pełne reguły i punktację opisaliśmy w zasadach gry Alias.

Wybierz Alias, gdy: grupa jest mieszana wiekowo, część osób gra pierwszy raz albo chcecie grać długo i spokojnie przy stole.

Tabu — ta sama gra, ale z zaciśniętą śrubą

Tabu działa jak Alias, do którego dołożono pięć zakazanych słów wypisanych pod hasłem. Przy haśle „piekarnia” blokadą będą zwykle „chleb”, „bułka”, „piec”, „sklep” i „pieczywo” — czyli dokładnie te słowa, których użyłbyś odruchowo.

Efekt jest nieproporcjonalnie duży: gra przestaje polegać na szybkim mówieniu, a zaczyna na omijaniu oczywistości. Dochodzi też rola cenzora z drużyny przeciwnej, który pilnuje karty i przerywa turę. Szczegóły w zasadach gry Tabu.

Wybierz Tabu, gdy: grupa zna się na grach słownych i Alias przestał już stanowić wyzwanie, a wy lubicie element rywalizacji i pilnowania przeciwnika.

Kalambury — jedyna, w której nie wolno mówić

Kalambury odcinają mowę całkowicie. Hasło pokazuje się pantomimą albo rysuje, w zależności od wersji. To zmienia nie tylko trudność, ale i charakter wieczoru: gracze wstają od stołu, jest głośniej i bardziej fizycznie.

Największa przewaga Kalamburów: nie potrzeba pudełka. Wystarczą karteczki z hasłami i kartka do rysowania, więc to jedyna z trzech gier, w którą zagracie spontanicznie. Warianty i gotowe hasła zebraliśmy w zasadach Kalamburów.

Wybierz Kalambury, gdy: nie macie żadnego pudełka pod ręką, grupa jest energiczna albo wśród graczy są osoby, które nie czują się pewnie w grach opartych na słowie.

A gdzie w tym wszystkim Activity?

Activity to w praktyce wszystkie trzy mechaniki w jednym pudełku — hasła odgaduje się na zmianę przez opisywanie, pokazywanie i rysowanie, w zależności od pola na planszy. To dobry wybór, gdy grupa nie potrafi się zdecydować albo gdy chcecie, żeby każdy trafił na formę, w której czuje się mocny.

Ceną jest czas: pełna partia Activity trwa dłużej niż runda któregokolwiek z trzech tytułów osobno. Więcej w zasadach gry Activity.

Którą grę wybrać do swojej grupy?

• Rodzina z dziećmi w różnym wieku — Alias albo Kalambury; Tabu bywa dla młodszych frustrujące.
• Znajomi, którzy grają regularnie — Tabu, bo jako jedyne stawia realny opór.
• Impreza, dużo osób, głośno — Kalambury; nie wymagają skupienia na słowie i angażują obserwatorów.
• Wieczór przy stole z jedzeniem — Alias lub Tabu, bo gra się na siedząco.
• Integracja firmowa — Alias na start, Kalambury na rozruszanie grupy po przerwie.
• Nie mamy żadnej gry w domu — Kalambury, jedyne działające na samych karteczkach.
• Chcemy jedno pudełko na wszystko — Activity.

Czy da się grać w te gry bez kupowania pudełka?

W Kalambury tak, praktycznie bez żadnych kosztów. W Aliasa również — wystarczy wypisać hasła na karteczkach i mierzyć czas telefonem, choć traci się planszę i wygodę.

Najtrudniej odtworzyć Tabu, bo trzeba przygotować nie tylko hasła, ale i pięć zakazanych słów do każdego z nich. To zajmuje sporo czasu, a przy okazji osoba przygotowująca karty zna już wszystkie hasła i nie może grać na równych zasadach.

Najczęstsze pytania (FAQ)

Czym dokładnie różni się Alias od Tabu?

W Aliasie zabronione jest wyłącznie samo hasło i jego odmiany, więc opisujący ma dużą swobodę. W Tabu do tego dochodzi pięć konkretnych słów wypisanych na karcie — zwykle tych najbardziej oczywistych — co czyni grę wyraźnie trudniejszą.

Czy w Kalamburach wolno cokolwiek mówić?

Nie. Kalambury opierają się wyłącznie na pokazywaniu lub rysowaniu; wydawanie dźwięków i mówienie kończy turę bez punktu.

Która z tych gier jest najlepsza dla dzieci?

Kalambury, bo nie wymagają zasobu słownictwa ani czytania. Dobrą alternatywą jest Alias Junior z hasłami dopasowanymi do młodszych graczy.

Która gra sprawdzi się najlepiej na dużej imprezie?

Kalambury — angażują też osoby, które akurat nie grają, bo pokazywanie ogląda cała sala. Alias i Tabu wymagają ciszy, żeby drużyna słyszała opisującego.

Czy Activity zastępuje wszystkie trzy gry?

W dużej mierze tak, bo łączy opisywanie, pokazywanie i rysowanie. Kosztem jest dłuższa partia i to, że żadna z trzech mechanik nie jest tak rozbudowana jak w grze dedykowanej.

Ile osób potrzeba do każdej z tych gier?

Wszystkie trzy wymagają minimum czterech osób podzielonych na dwie drużyny. Powyżej ośmiu graczy warto grać w trzech drużynach, żeby skrócić czas oczekiwania na turę.

Którą grę najłatwiej zrobić samodzielnie w domu?

Kalambury — wystarczą karteczki z hasłami. Alias wymaga już listy haseł i stopera, a Tabu dodatkowo pięciu zakazanych słów do każdego hasła, co jest najbardziej pracochłonne.

Bibliografia

• Oficjalne zasady gry Alias – Tactic Games (PDF)
• Taboo (game) — Wikipedia)
• Charades — Wikipedia